Als u de wet heeft overtreden, dan kan het zijn dat justitie u een strafbeschikking stuurt. Die dient u dan te betalen en dan lijkt de zaak van de baan. Maar, let op. U kunt zo uw jachtakte kwijtraken.

Betalen is bekennen

Het betalen van een strafbeschikking staat gelijk aan een veroordeling, en dat betekent het inleveren van de jachtakte. Om dat te voorkomen dient u binnen twee weken verzet in te stellen. Dat kunnen wij voor u regelen.

Hetzelfde geldt voor andere schikkingsvoorstellen van justitie: betalen is schuld bekennen en betekent meestal het intrekken van de akte. Vraag daarom altijd juridisch advies voordat u gaat betalen. De combinatie van strafbeschikking en jachtakte is dus een riskante.

Procedure bij intrekking van de akte

Als de akte in de problemen komt, ontvangt u eerst een voornemen van de Korpschef (KC). In die brief geeft de KC aan dat hij of zij het voornemen heeft om de akte te weigeren dan wel in te trekken. In dat voornemen wordt ook aangegeven op welke gronden dat zou moeten gebeuren. Vervolgens kunt u schriftelijk zienswijzen indienen of een afspraak met de KC maken om mondeling zienswijzen in te dienen. 

De schriftelijke zienswijzen dienen binnen twee weken na de datum van de brief te worden ingediend. Een afspraak om mondelinge zienswijzen in te dienen moet ook binnen twee weken met de KC worden gemaakt. 

Ik adviseer altijd om een afspraak te maken om een mondelinge toelichting te geven. Dan kan de KC u in de ogen kijken, dan kunt u uw argumenten goed verwoorden, en dan kan de KC op basis van het gesprek wellicht tot een ander besluit komen.

Uiteindelijk zal de KC een definitief besluit nemen. Is dat besluit negatief, dan is er beroep bij de minister mogelijk, daarna beroep bij de rechtbank, en uiteindelijk hoger beroep bij de hoogste bestuursrechter van ons land: de Raad van State.

Beoordeling door rechters: altijd afhankelijk van het geval

Of het zin heeft om in beroep te gaan, zal altijd afhangen van de omstandigheden van het geval. Iedere zaak is anders, en dat betekent dat er ook vele verschillende uitspraken van rechters zijn. Feit is wel dat de hoogste bestuursrechter heeft overwogen dat niet iedere overtreding van de wet tot intrekking van een jachtakte hoeft te leiden. 

Ook heeft die rechter overwogen dat het in een aantal gevallen niet meer dan redelijk is dat er eerst een waarschuwing gegeven moet worden, vooraleer een akte wordt geweigerd of ingetrokken. Als het gaat om het deugdelijk opbergen van wapens zien we dat rechters daar nog wel eens een waarschuwing willen geven in plaats van het intrekken of weigeren van de akte.

Vrees voor misbruik van wapens als kernbegrip

Het kernbegrip is de vraag of de vrees bestaat dat een jachtaktehouder misbruik zal gaan maken van zijn wapens. Bij de beantwoording van die vraag is geringe twijfel voldoende om die vrees aan te nemen. Die marge is dus erg klein, maar zoals gezegd: het hangt allemaal af van de omstandigheden van het geval. Zo moet die twijfel objectief bepaalbaar zijn: niet ieder gerucht kan leiden tot intrekking of weigering, je moet objectief kunnen bepalen of er echt iets aan de hand is waardoor de vrees voor misbruik bestaat. 

Bovendien kan de KC bij lichtere overtredingen volstaan met een waarschuwing. En als een feit al wat langer geleden is, of als er geen kans is op nieuwe overtredingen en er sprake is van een persoon met jarenlang onbesproken gedrag, dan kan de KC ook afzien van intrekking of weigering, of de periode van intrekking en weigering aanzienlijk verkorten.

Geen vaste lijn, maar wel hoop

Al met al is er geen eenduidig beleid vast te stellen, ook niet tussen de verschillende afdelingen van Bijzondere Wetten. Heel veel hangt af van de omstandigheden van het geval en van de persoon van de jachtaktehouder. 

In voorkomende gevallen zien we echter dat het maken van beroep wel degelijk zin heeft: een veroordeling voor vernieling, een veroordeling voor dronken rijden, het schieten van een zwijn op een terrein waar dat niet mocht, het bestrijden van ganzen door een niet-jachthouder, het lopen met een geweer van jachtveld naar auto over een stukje terrein waar niet gejaagd mocht worden, het niet verankeren van de kluis: allemaal voorbeelden waar de akte behouden is gebleven nadat er beroep is ingesteld. Er is altijd hoop. De verhouding tussen strafbeschikking en jachtakte verdient dus een goede juridische afweging. Dat geldt voor iedere jager.

Maar het beste is natuurlijk om niet in die situatie terecht te komen. Zoals ik eerder al aangaf: het mogen dragen van wapens is een uitzondering, en dat moeten we verdienen. Dat jagers daardoor in een glazen huis leven is onoverkomelijk.

Wilt u meer weten over strafbeschikkingen en jachtaktes?

Neem dan contact op met onze specialist jachtrecht Maurice Stassen via [email protected] of bel naar 013 542 0400.