Wie deze dagen thuis verkoeling zoekt, komt soms bedrogen uit. Door de aanhoudende hitte kan ook de temperatuur binnenshuis flink oplopen. Maar wat als een woning zó warm wordt dat normaal gebruik nauwelijks nog comfortabel is? En wat als de oorzaak niet alleen in de zomerzon ligt, maar mogelijk ook in de bouwkundige keuzes die bij de realisatie van woning zijn gemaakt? Een artikel van Omroep Brabant van 24 juni 2026 over een wel érg hoge binnentemperatuur gaf voor onze advocate Savannah Strauven aanleiding om na te gaan hoe dit juridisch zit.

In 2020 boog de Raad van Arbitrage voor de Bouw [1]  zich over een vergelijkbare kwestie.[2] Deze kwestie zag op vier vrijstaande patiowoningen, waarbij partijen oorspronkelijk waren overeengekomen dat de woningen zouden worden voorzien van HR ++ glas. Aan de achterzijde van de woningen zouden grote glazen puien op het oosten/zuidoosten worden gerealiseerd. De opdrachtgevers betwijfelden of HR ++ glas wel afdoende zou zijn, waarna de aannemer op advies van de architect zonwerend glas heeft gerealiseerd.

Na oplevering bleek echter dat het zonwerend glas de warmte van de zon onvoldoende buiten de woningen hield. Volgens de bewoners was er sprake van een te hoge binnen temperatuur. Uit onderzoek volgde dat de temperatuur in één van de woningen 2.521 uur per jaar boven de 25 °C uitkwam en 1.834 uur per jaar boven de 28 °C. Een later onderzoek wees erop dat vooral de oriëntatie van de grote glazen pui, in combinatie met de goed geïsoleerde thermische schil van de woningen, leidde tot extreme opwarming. De binnengekomen zonnewarmte kon de woning daardoor moeilijk verlaten.

Volgens het onderzoek kon het thermisch comfort met bouwkundige maatregelen, zoals een terrasoverkapping en aanvullende zonwering, worden verbeterd. De aannemer wees de aansprakelijkheid echter af, waarna de opdrachtgevers een procedure bij de Raad van Arbitrage voor de Bouw.

Onderdeel van de procedure bij de Raad van Arbitrage voor de Bouw was een opname ter plaatse door de arbiter. Ten tijde van de opname was de buitentemperatuur 31 graden.  De binnentemperaturen van de woningen bedroegen 29 tot 34 graden. Hiermee is volgens de arbiter gebleken dat de binnentemperatuur in de woningen onaangenaam hoog kan oplopen.

Echter betekent dit volgens de arbiter niet dat er in dit specifieke geval ook sprake is van een gebrek welke voor rekening en risico van de aannemer komt.  Het is het volgens de arbiter namelijk algemeen bekend dat beglazing zonnewarmte doorlaat en dat dit, in mindere mate, ook het geval is met zonwerende beglazing.  De woningen waarop dit geschil ziet worden in de verkoopbrochure bovendien aangeprezen als woningen met een “erg hoge isolatiewaarde, waardoor een lage energierekening”. Volgens de arbiter betekent dit niet alleen dat er bij deze woningen weinig verwarming nodig is, maar eveneens veel zonwering en/of koeling en/of ventilatie. De arbiter oordeelt dat er daarom in dit geval geen sprake is van ondeugdelijk werk danwel gebreken, mede gelet op het ontbreken van wettelijke normen op dit punt. De vorderingen van de opdrachtgevers tot het treffen van maatregelen en het vergoeden van de kosten ten behoeve van zonnewering worden afgewezen.

Een zwaluw maakt uiteraard nog geen zomer. Is de binnentemperatuur in uw woning onaangenaam warm en vermoedt u dat dit (mede) wordt veroorzaakt door de bouwkundige uitvoering? Wij kijken graag met u mee om te bezien of er in uw geval wél mogelijkheden zijn. Savannah Strauven is bereikbaar op 013-5420400 of stuur een e-mail naar s.strauven@linssen-advocaten.nl.

[1] De Raad van ‘Arbitrage voor de Bouw’ heeft haar naam op 8 april 2021 veranderd naar ‘Raad van Arbitrage in Bouwgeschillen’. Ten tijde van het vonnis van 24 september 2020 had deze wijziging nog niet plaatsgevonden.

[2] RvA 24 september 2020, no. 36.858.